Literatura amerykańska
Krok naprzód i postępy. Kamieniem milowym w rozwoju amerykańskiej literatury była postać Natty Bumppo, inaczej zwanego Sokolim Okiem, bohatera pięcioksięgu Jamesa Fenimore Coopera (1789-1851). Najsłynniejszą z pięciu części jest powstała w roku 1826 powieść Ostatni Mohikanin, w której autor wyraził swe mieszane uczucia dotyczące nowej demokracji. Miała ona nie tylko być książką o schemacie rozrywkowym, przygodoym, ale także dającym do myślenia czytelnikom czy demokracja w obecnym stanie na pewno jest taka cudowna i wspaniała, czy może lepiej byłoby coś w niej zmienić. Gwałtowne zmiany społeczne znalazły swe odbicie w mentalności ludzi, co zdaniem Coopera fatalnie odbiło się na życiu amerykańskiej wsi. W powieści Ostatni Mohikanin Natty Bumppo to prosty wieśniak w konfrontacji z nacierającą zewsząd współczesnością, która nie daje szans na zachowanie dawnego stylu życia. To samo dotyczy jego indiańskiego przyjaciela. Motyw wyobcowanej ze społeczeństwa jednostki był później intensywnie eksploatowany przez wielu twórców, nie tylko pisarzy. Alienacja człowieka z grupy oraz temat walki rdzennych mieszkańców kontynentu, Indian, o zachowanie tożsamości stały się także wiodącym tematem powstałego sto lat później gatunku filmowego - westernu. Warto nadmienić że wiele filmów, westernów które dzisiaj znamy ,iż które lubimy, miały pierw swoją książkową wersję, a dopiero później zostały przeniesiony na wielki ekran.
Mistrzostwo formy
Stabilizacja i dalsze postępy. Pierwszy okres świetności literatury amerykańskiej przypadł na lata 1830-1860 i zbiegł się z okresem ekspansji i umacniania demokracji charakterystycznymi dla prezydentury Andrew Jacksona. Po latach niepokojów sytuacja w kraju ustabilizowała się, a mieszkańcy mogli wreszcie korzystać z dobrodziejstw demokracji. Pamiętamy tutaj chyba sceny ze znanego i nagrodzonego Oskarem filmu Gangi Nowego Jorku która przedstawia w bardzo ciekawy i prosty sposób jak właśnie owa demokracja się kształtowała, ile krwi musiało zostać za nią przelanych, jakie były nastroje społeczeństwa i o co walczyli przeciwnicy. Atmosfera ta okazała się też korzystna dla literatów, którzy mogli spokojnie poświęcić się doskonaleniu swej sztuki pisarskiej . Bujnie rozkwitła poezja oraz twórczość pro-zatorska. Literatura skoncentrowała się przede wszystkim na określeniu miejsca jednostki w rzeczywistości Nowego Świata. Wielu pisarzy, przede wszystkim poetów, na przykład Ralph Waldo Emerson (1803-1882) oraz David Thoreau (1817-1862), z optymizmem patrzyło w przyszłość. W ich twórczości obywatel Ameryki jawi się jako jednostka wybitna, która w godny podziwu sposób kształtuje otaczającą rzeczywistość, przystosowując ją do własnych celów. Kolejny optymista - Walt Whitman - za najważniejsze swoje zadanie jako poety uważał wysławianie amerykańskiego życia. W czasie wojny o niepodległość w 1776 roku pisarstwo polityczne bardzo się upowszechniło.