Pomiędzy wojnami
Dwudziestolecie międzywojenne to czas powstawania nowych gatunków w literaturze i sztuce. Choć wydawać by się mogło, że wojna przyniesie jedynie ból, śmierć i zniszczenie, to jak każdy konflikt zbrojny powoduje przemieszczanie się dużych zbiorowisk ludzi, których to odmienny sposób życia i mentalność powodują mieszanie się różnych kultur i powstawanie wielu nowych. Tak właśnie stało się w przypadku drugiej wojny światowej. Tuż po jej zakończeniu nastąpiła odbudowa kraju, ale i również wszystkich pozostałych dziedzin życia, również kultury i sztuki. Tak wielką radość jaka nastąpiła w sercach Polaków po odzyskaniu niepodległości po stu dwudziestu latach nie sposób było powstrzymać, lecz można ją było opisać, szczególnie w poezji tworzonej przez grupę skupioną w stowarzyszeniu Skamander. Należeli do niego tacy twórcy jak Julian Tuwim, Jan Kasprowicz czy Bolesław Leśmian. Jeśli zaś chodzi o prozę to wyróżnić należałoby Zofię Nałkowska za jej utwór „Granica” czy Witolda Gombrowicza za niezwykle trudną do zrozumienia powieść „Ferdydurke”. Później jednak, kiedy nastąpił światowy kryzys, również tego typu uczucia i nastroje zaczęły dominować w utworach.
Skomplikowana współczesność
Początek epoki trwającej po dziś dzień to sporna data, jednak wiadome jest, że była bardzo zmienna. Według jednych rozpoczęła się wraz z rokiem tysiąc dziewięćset osiemnastym, innych z kolei trzydziestym dziewiątym, a jeszcze innych dopiero czterdziestym piątym. Pewne jest jednak to, iż jej bardzo istotna reforma nastąpiła po trzecim zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich, któremu przewodniczył Bolesław Bierut. Głównym przedstawicielem tego okresu był Konstanty Ildefons Gałczyński ale także Kazimiera Iłłakowiczówna, genialna polska poetka okresu powojennego. Znany wszystkim Tadeusz Różewicz również tworzył w tym okresie. W epice nawiązywano przede wszystkim do okupantów i ich władzy, a zatem w tej dziedzinie na uznanie zasługują „Medaliony” czy opowiadania Borowskiego, które to wzbudziły wielkie poruszenie wśród wszystkich kręgów społecznych. Dotykały one bowiem kontrowersyjnej tematyki obozów koncentracyjnych, władz tych miejsc a także życia poza murami więzienia. Wielu twórców pisało również na emigracji i uprawiało bardzo podobną tematykę z racji tego, iż tęsknili za ojczyzną i rodakami.