Zapatrzenie w człowieka
Renesans był epoką królującego humanizmu połączonego z nawiązaniem do antyku.Renesans zwany również odrodzeniem myśli antycznej to epoka, w której zaczęto w zupełnie inny sposób patrzeć na człowieka. To on, a nie jak dotychczas Bóg, stanął w centrum życia społecznego, kulturalnego i religijnego. Tym, co w sposób znaczący wpłynęło na kształt późniejszej literatury było wprowadzenie języków narodowych do kanonu tych powszechnie używanych, a zatem literatura stała się bliższa każdemu człowiekowi. Słynny światowy twórca – Boccaccio, wprowadził nowy gatunek, nowelę, czyli krótki utwór epicki oparty z reguły na jednym wątku i zakończony przesłaniem moralnym. Zasada jej budowy oparta została na tak zwanej teorii sokoła. W Polsce zasłynęli w tym okresie głównie Mikołaj Rej, piszący w piękny sposób o życiu wiejskim, jego codziennych, a jakże wytwornych troskach i zaletach, a także Jan Kochanowski. Ten drugi pisarz zwany jest z kolei ojcem polskiego renesansu. To właśnie on jest twórcą mnóstwa pieśni i fraszek, a także pełnego bólu i rozgoryczenia cyklu dziewiętnastu trenów poświeconych jego zmarłej córeczce – Urszulce.
Potężny Stwórca
Barok zwany bywa epoką ciemną i upadłą, jednak wniosła wiele nowego do literatury światowej. Epoki literackie tworzone były w ten sposób, ze każda kolejna była antagonistyczna do tej poprzedzającej ją. Identycznie sprawa się ma z barokiem, który to neguje klasycyzm i wprowadza zupełnie nowe nurty myślowe przewodzące w życiu, jak i dziele literackim, a są to racjonalizm i empiryzm. Ten pierwszy zakładał iż jedynie rozum pozwoli człowiekowi na poznanie świata i wszystkie zjawiska nie mogące być zrozumiałymi a pomocą siły umysłu są po prostu nieludzkie. Empiryzm zaś nawoływał do doświadczalnego poznania otaczającego człowieka świata i w ten sposób odkrywanie jego wszelkich tajemnic. Literatura i sztuka zaś miały w sposób bardzo dobitny i wyraźny oddziaływać na odbiorcę, przez użycie różnego rodzaju środków artystycznego wyrazu, jak alegoria czy metafora. Ponadto wszystkich ówczesnych ludzi charakteryzował głęboki niepokój i strach przed sądem ostatecznym, stąd tak wielkie zainteresowanie tematyką religijną i tworzenie potężnych, strzelistych budowli, które miały być wznoszone na chwałę Boga.