Zerwanie z tradycją
Odejście od tradycji. Decyzja Yeatsa, by zerwać z tematyką starych baśni i legend, a tym samym odrzucić odziedziczony po poprzednich pokoleniach bagaż wyszukanej formy, okazała się przejawem zmian, które zachodziły w poezji współczesnej. Twórczość poetycka XIX wieku została bowiem w znacznym stopniu ukształtowana przez poetów romantycznych, takich jak Thomas Percy, Mary Shelley, czy John Keats. Ich utwory cechuje język wzniosły, emocjonalny. Pomimo iż młodsi poeci poddawali ten rodzaj pisarstwa ostrej krytyce, zyskał on sobie sporą popularność. Wybitni pisarze bowiem potrafili nadać sformalizowanej poezji rys indywidualny. Alfred Tennyson, nawiązując do chłodnej, obiektywnej poezji francuskiego „parnasizmu" (Parnas - mityczna siedziba Muz i Apollina), w roli ornamentów wplatał pedantycznie uporządkowane wersy pomiędzy strofy mniej zdyscyplinowane stylistycznie, ale za to o dużym ładunku treści i emocji. W ten sposób powstały rozbudowane poematy, które rzadko satysfakcjonują współczesnego czytelnika. Przebrnięcie przez labirynty figur stylistycznych okazuje się często zadaniem zbyt trudnym i nużącym. Choć przez wielu uważane za trudne do zrealizowania, elitarne i przeintelektualizowane, przez znawców uznane zostały za wybitne dzieła sztuki, po mistrzowsku łączące wnikliwą obserwację z kunsztem środków wyrazu.
Rozwój poezji
Kroki do przodu. Jeszcze w połowie XIX wieku „dekoracyjna" poezja znajdywała swych amatorów, z czasem jednak pojawiły się nowe zadania. Straciły rację bytu przydługie poematy, pełne figur stylistycznych - każdy wers, każde niemal słowo, czy metafora niosły olbrzymi ładunek znaczeniowy. W rezultacie powstały wiersze wyraziste w treści, w sposobie obrazowania i symbolice. Pozbywszy się balastu wyszukanej stylistyki, współcześni twórcy zwrócili się ku prostym środkom wyrazu, nierzadko zaczerpniętym z mowy potocznej. Umożliwiło to poetom wypowiedzenie się w o wiele prostszy i dobitny sposób. Szybko okazało się jednak, że twórcy nie widzieli potrzeby, by komunikować swoje idee wprost, co wynikało z ich przekonania o niedoskonałości komunikacji i ograniczeniach języka. Wychodzili z założenia, iż jeśli czytelnik nie był w stanie zrozumieć przesłania utworu, winy należy dopatrywać się w jego ignorancji, nie zaś w błędach warsztatu pisarskiego poety. Utwory swoje pisali dla czytelnika idealnego, tak jak oni nieskrępowanego ograniczeniami. Niektórzy z nich chętnie bawili się z czytelnikiem, rozmyślnie manipulując skojarzeniami, nawiązaniami i tropami stylistycznymi z niewiarygodną wręcz wirtuozerią. W rezultacie poezja współczesna zasłużyła sobie na opinię najbardziej hermetycznej ze wszystkich dziedzin sztuki dwudziestego wieku.